50 տարի հետո

Դաժան իրականություն է, բայց փաստ է այն, որ 21-րդ դարի երիտասարդները նստելով համակարգչի առջև մոռանում են արդի իրականության, առօրյայի, մարդկային շփման և ճանաչողության մասին:

Պետք չէ զարմանալ, ես նույնպես ունեմ նման թուլություն: Չէ՞ որ համաշխարհային սարդոստայնի հյուսքը շատ գրավիչ է:

Մի որ ես կլանված էի համացանցային տիեզերքով՝ ուսումնասիրելով և հետազոտելով տիեզերքում գտնվող « Facebook »-յան մոլորակով, տատս ինձ ձայն տվեց.

- Բալա, ա՜յ բալա, բալա՜ բոլա աշկերտ քյորացավ, թե ինչա տսնմ էս էրեխեն, սաղ օրը էս յաշիկի մեչնա,- ասաց տատս ու անտարբեր նայեց համակարգչիս: Continue reading

Իմ փոքրիկ Հրաշք շնիկը

Կիրակի էր:

Երևանյան մառախլապատ առավոտը ծանր նստեց սրտիս վրա:

Գոնե դպրոց գնայի. ընկերուհիներիս, ընկերներիս հետ ուրախ կանցներ:

-Աղջի՛կս,- լսվեց մորս ձայնը,- տաք շորերդ հագի՛ր, գյուղ ենք գնում:

Միանգամից օրը պայծառացավ: Չեք պատկերացնում, թե ինչ մեծ հաճույքով եմ տեղավորվում մեքենայում`գյուղ գնալուց առաջ:

Ինչ ասես վերցնում եմ հետս `տետրերս, օրագիրս, նկարներս, մայրիկիս և հայրիկիս գնած նոր շորերն ու նվերները…

Կհարցնեք` ինչո՞ւ… Continue reading

Չևիկներ

Մտածող Միլովիդան

Միլովիդան Չևաբայի թագուհին էր: Վառ գազարագույն աչքերով, սև ու լայն թևիկներով, նեղ կնճիթով մի արարած էր նա, որը ապրում և կառավարում էր իր մոլորակի չևիկներին: Չևիկները արարածներ էին, ովքեր հիմնականում ունեին մի ֆունկցիա` պտտվել իրենց մոլորակի շուրջ և այդ կերպ էներգիա ստանալ: Շատ քչերն էին, որոնք օժտված էին մտածելու կարողությամբ: Չևիկների և Չևաբայի միջև ձևավորված էր մի տարօրինակ դաշտ, որը սնում էր նրանց: Չևիկները անընդհատ թռչում էին, հանդիպում էին նշանին, պտտվում էին և շարունակում էին թռչել: Այդպես շարունակ: Հինգ պտույտից հետո նրանք մի փոքր էներգիա էին կուտակում իրենց պոչիկի մեջ: Այն չևիկը, ում պոչը ծանր էր ու հաստ, ծույլ էր: Նա շատ չէր շարժվում և հետևաբար կուտակած էներգիան ամբողջությամբ չէր սպառում: Եվ ամեն անգամ, երբ չևիկները հասնում էին նշանին (իսկ այդ կետում Չևաբան ամենաշատն էր ձգում նրանց), ում քաշը գերազանցում էր 6 բագոլը (չափման միավոր, որը հավասար է մոտավորապես 7,3 գրամ), գլորվում էին ձորը: Միլովիդայի պարտականությունը այդ ցիկլը հսկելն էր: Շատերը վախենում էին նրանից, քանի որ նրանց կարծիքով նա Վերին էակ էր, Վերին չևիկ, որովհետև կարողանում էր մտածել: Վախի պատճառով էր նաև, որ բոլորը նրա մասին շշուկով էին խոսում: Նրա մականունը «Միլովիդա Նեղակնճո» էր: Continue reading

Ծառերի արանքից երկնքին նայողը    

-Բետտի՛, արդենուշէ: Գիրքը վաղըկվերջացնես, գնա քնիր սիրելիս:

-Հիմակ գնամ մայրիկ:

Բեատրիսը ծուլորեն վերկենալով՝ մոտեցավ մորն ու նստելով նրակողքին՝ասաց.

-Մայրի՛կ, հիշու՞մ ես, դու ինձ խոստացել էիր մի պատմություն պատմել:

-Հիշում ե մսիրելիս, բայց հիմա ուշ է, խոստանում եմ վաղը պատմել:

-Խնդրում եմ մայրիկ,- թախանձեց աղջիկը:

Մայրը քնքշորեն բռնեց աղջկա ձեռքն ու սկսեց. Continue reading