Իմ փոքրիկ Հրաշք շնիկը

Կիրակի էր:

Երևանյան մառախլապատ առավոտը ծանր նստեց սրտիս վրա:

Գոնե դպրոց գնայի. ընկերուհիներիս, ընկերներիս հետ ուրախ կանցներ:

-Աղջի՛կս,- լսվեց մորս ձայնը,- տաք շորերդ հագի՛ր, գյուղ ենք գնում:

Միանգամից օրը պայծառացավ: Չեք պատկերացնում, թե ինչ մեծ հաճույքով եմ տեղավորվում մեքենայում`գյուղ գնալուց առաջ:

Ինչ ասես վերցնում եմ հետս `տետրերս, օրագիրս, նկարներս, մայրիկիս և հայրիկիս գնած նոր շորերն ու նվերները…

Կհարցնեք` ինչո՞ւ… Continue reading

Չևիկներ

Մտածող Միլովիդան

Միլովիդան Չևաբայի թագուհին էր: Վառ գազարագույն աչքերով, սև ու լայն թևիկներով, նեղ կնճիթով մի արարած էր նա, որը ապրում և կառավարում էր իր մոլորակի չևիկներին: Չևիկները արարածներ էին, ովքեր հիմնականում ունեին մի ֆունկցիա` պտտվել իրենց մոլորակի շուրջ և այդ կերպ էներգիա ստանալ: Շատ քչերն էին, որոնք օժտված էին մտածելու կարողությամբ: Չևիկների և Չևաբայի միջև ձևավորված էր մի տարօրինակ դաշտ, որը սնում էր նրանց: Չևիկները անընդհատ թռչում էին, հանդիպում էին նշանին, պտտվում էին և շարունակում էին թռչել: Այդպես շարունակ: Հինգ պտույտից հետո նրանք մի փոքր էներգիա էին կուտակում իրենց պոչիկի մեջ: Այն չևիկը, ում պոչը ծանր էր ու հաստ, ծույլ էր: Նա շատ չէր շարժվում և հետևաբար կուտակած էներգիան ամբողջությամբ չէր սպառում: Եվ ամեն անգամ, երբ չևիկները հասնում էին նշանին (իսկ այդ կետում Չևաբան ամենաշատն էր ձգում նրանց), ում քաշը գերազանցում էր 6 բագոլը (չափման միավոր, որը հավասար է մոտավորապես 7,3 գրամ), գլորվում էին ձորը: Միլովիդայի պարտականությունը այդ ցիկլը հսկելն էր: Շատերը վախենում էին նրանից, քանի որ նրանց կարծիքով նա Վերին էակ էր, Վերին չևիկ, որովհետև կարողանում էր մտածել: Վախի պատճառով էր նաև, որ բոլորը նրա մասին շշուկով էին խոսում: Նրա մականունը «Միլովիդա Նեղակնճո» էր: Continue reading

Ծառերի արանքից երկնքին նայողը    

-Բետտի՛, արդենուշէ: Գիրքը վաղըկվերջացնես, գնա քնիր սիրելիս:

-Հիմակ գնամ մայրիկ:

Բեատրիսը ծուլորեն վերկենալով՝ մոտեցավ մորն ու նստելով նրակողքին՝ասաց.

-Մայրի՛կ, հիշու՞մ ես, դու ինձ խոստացել էիր մի պատմություն պատմել:

-Հիշում ե մսիրելիս, բայց հիմա ուշ է, խոստանում եմ վաղը պատմել:

-Խնդրում եմ մայրիկ,- թախանձեց աղջիկը:

Մայրը քնքշորեն բռնեց աղջկա ձեռքն ու սկսեց. Continue reading

Քարացած ժպիտ

1941թվական…

Ամբողջ աշխարհը մղկտում էր ցավից, ամենուրեք սով ու ճգնաժամ էր: Այդ աղմուկի` այդ լաց ու կոծի մեջ մի ուրիշ ձայն էր լսվում: Այդ ձայնը մի խեղճ կնոջ, մի խեղճ գյուղացու ձայն էր, ով տանջվում էր անտանելի ցավից:

Ոչ ոք չէր լսում կամ կարելի է ասել ոչ ոքի չէր հետաքրքրում նրա լացը, չէ՞ որ, գրեթե բոլորն էլ այդ վիճակում էին:

Այդ կնոջ ձայնին միայն մի գերմանուհի արձագանքեց, ով պատահական անցնում էր այդ ճանապարհով, և լսելով կնոջ աղերսագին ձայնըն երսմտավ:

Գերմանուհին զարմացած նայում էր տանջվող կնոջը ու ոչինչ չէր կարողանում անել, և, իրոք, նա ի՞նչ կարող էր անել`տանջվող կնոջը միայն տանջված կինը կհասկանար: Գերմանուհին մոտեցավ կնոջը և փորձեց օգնել նրան: Continue reading