Իմ առաջին խորը հիասթափությունը

Երբեք չէի կարող պատկերացնել, որ երգն ինձ կպատճառեր մեծ ցավ ու խորը հիասթափություն:

Դեռևս վեց տարեկանից ես երգել եմ տարբեր բեմերում: Ու դա իմ համար միշտ էլ սովորական երևույթ է եղել: Ոչ մի խմբակի էլ չեմ հաճախել, բայց բեմում ինձ այդպես կաշկանդված չեմ զգացել, ինչպես առօրյայում: Այնտեղ ես կարծես նոր ուժ ու կյանք եմ ստանում: Continue reading

Սանիտարական նորմեր, որոնք պարտադիր են դպրոցի բուֆետում


Անին դասընկերուհիների հետ սիրում էր ամեն դասամիջոցին դպրոցի բուֆետ գնալ. այստեղ  համ նախաճաշում էին, համ հանդիպում այլ դասարաններում սովորող ընկերներին: Բուֆետը բոլորի հանդիպման վայրն էր, դե «ձեռքի հետ էլ» այստեղ քաղցն էին հագեցնում:  Մի օր էլ Անին դասի ժամին բուֆետ մտավ` ուսուցչուհու հաղորդագրությունը տեղի աշխատակցին փոխանցելու համար և ականատես դարձավ, թե ինչպես է աշխատակցուհին` առանց գոգնոցի և մազերը դեմքին թափած,  տեսքից կեղտոտ թվացող  թասի մեջ  հունցում բուլկու խմորը: Անիին տեսարանը դուր չեկավ և այդ օրից սկսած նա այլևս բուֆետից ոչինչ չէր գնում: Ընդհակառակը` ընկերների հետ «ժամադրավայր» այցելելիս ամեն անգամ ուշադրություն էր դարձնում` գտնելու, թե էլ որ դեպքերում են այստեղ փնթիություն թույլ տալիս: Երբեմն էլ ընկերներին էր խորհուրդ էր տալիս բուֆետից չօգտվել: Continue reading

Նորեկը

Մենք վեցերորդ դասարան էինք, երբ Աստղիկը եկավ մեր դասարան:

Դասղեկի ժամ էր: Նախապես ընկեր Մանուկյանը մեզ ասել էր, որ նոր դասընկերուհի ենք ունենալու, և բոլորս անհամբեր սպասում էինք նորեկին: Եվ, ահա թակեցին դասարանի դուռը, ներս մտավ ուսմասվարը՝ ընկեր Ղազարյանը, մի կարճահասակ, գունատ ու անհամեմատ մեծ քթով աղջկա հետ:

Մի քանիսը փռթկացին:

«Ծանոթացե՛ք երեխաներ, նա ձեր նոր դասընկերուհին է,- նորեկի ձեռքը բռնած ասաց ընկեր Ղազարյանը,-նրա անունը…»:

«Կապիկ»,- մեջ ընկավ Արամը: Continue reading

Լյուկի մեջ հայտնված անգլերենի դասատուն

Մեր անգլերենի դասատուն կոթ էր: Առարկային նա լավ չէր տիրապետում, ու չեմ հիշում գոնե մի դեպք, երբ նրան նորմալ խոսելիս կտեսնեի: Գումարած դրան` Արզումանյանը նաև թույլ դասատու էր. նա դասի ժամանակ անընդհատ գոռգոռում էր, բայց ոչ ոք ուշադրություն չէր դարձնում գոռգոռոցին: Աշակերտները Արզումանյանին չէին սիրում ու ծաղրում էին:

Ընկեր Արզումանյանը 40-45 տարեկան, միջին հասակ ունեցող, թմբլիկ, սև մազերով, ոչ շատ մեծ աչքերով, սակայն երկար և գեղեցիկ թարթիչներով կին էր: Նա միշտ հագնում էր երկար կիսաշրջազգեստներ, որը լավ տպավորվել է իմ մեջ: Սակայն այս ամենի հետ նա նաև թափթփված էր: Continue reading