Ես ուզում եմ փոխել իմ կյանքը

Home » Դպրոցական հուշեր » Թե ինչպես հիասթափվեցի սպորտից-2

Թե ինչպես հիասթափվեցի սպորտից-2

Արխիվ

Ներմուծիր էլեկտրոնային փոստ

Join 809 other followers

Վիճակագրություն

  • 544,822 կտտոց

Մի օր ես հիասթափվեցի ֆուտբոլից, ու դա եղավ երեք տարի առաջ:

Ես ֆուտբոլի մեծ երկրպագու էի ու շատ էի սիրում ֆուտբոլ: Նայում էի ֆուտբոլային բոլոր հանդիպումները, հավաքում էի սիրելի ֆուտբոլիստների նկարները: Մի խոսքով ֆուտբոլի մեծ երկրպագու էի: Շատ անգամ ես ու դասընկերս` Վահրամը, վիճում էինք:

-Քո էդ Ռեալն ի՞նչ ա որ: Ոնց որ դանդաղացրած ըլեն: Իսկ իմ Բարսելոնա՞ն, տեսնում ես ոնց ա միշտ կրում,- ասում էր նա:

-Իմ Բարսելոնա՜ն, իմ Բարսելոնա՜ն, տո վաբշե ինչ ա իրանից ներկայացնում քո Բարսելոնան: Իրանց մասին շատ մեծ կարծիք ունեն: Ռեալը էղել ա ու կմնա աշխարհի ուժեղագույն թիմը,- պատասխանում էի ես:

Թեև այնքան էլ լավ չէի խաղում ֆուտբոլ, բայց քանի որ շատ էի սիրում այդ խաղը, միշտ համոզում էի մեր ֆուզկուլտուրայի ուսուցչին` ընկեր Օքրոյանին, որ դասարանով ֆուտբոլ խաղանք: Շատ հաճախ էինք խաղում, և ես արդեն սկսել էի մեծ սիրով խաղալ և ինձ մոտ կամաց ստացվում էր:

Գարնանային մի գեղեցիկ օր էր: Մեծ սիրով դպրոց էի գնում, քանի որ այդ օրը ֆիզկուլտուրա ունեինք: Ուրախությունս ավելի կրկնապատկվեց, երբ ընկեր Օքրոյանը մտավ դասարան ու հայտարարեց, որ մենք պիտի ֆուտբոլ խաղանք մեզանից մեկ տարով փոքր դասարանի աշակերտների հետ:

…Խաղն սկսվեց: Ես կիսապաշտպան էի և շատ ճիշտ կատարում էի իմ պարտականությունները: Մենք էինք հաղթում, բայց… Այդ դասարանի տղաները սկսեցին վիրավորել մեր դասարանի աղջիկներին, և մեր տղաները շտապեցին պաշտպանել մեզ: Բավականին լուրջ վեճ ծագեց, և ընկեր Օքրոյանը որոշեց պատժել մեզ: Թեև մենք պատմեցինք, որ մեղավորը նրանք էին, բայց նա, այնուամենայնիվ, որոշեց մեր դասարանին պատժել, որովհետև այդ դասարանում էին սովորում մեր տնօրենի երեխաները:

Զանգը հնչեց և բոլոր աշակերտները բակ դուրս եկան, իսկ ընկեր Օքրոյանը որպես պատիժ պարտադրեց մեզ կքած բարձրանալ աստիճաններով: Կողքից բոլորը ծիծաղում էին…

Դրանից հետո տարիներ են անցել ու հիմա էլ երբեմն հիշում ենք այդ դեպքը, բայց միայն ծիծաղով:  Ժամանակը ստիպեց մեզ մոռանալ ամեն ինչ:  Բայց ամենազարմանալին այն է, որ  մենք` ի դեմս ընկեր Օքրոյանի, ձեռք ենք բերել վստահելի և հավատարիմ ընկերոջ: Շատ անգամ զրուցում ենք իրար հետ, կատակում, պատմում մեր կյանքից դրվագներ: Մի խոսքով`  հիմա նա մեր ամենասիրելի ուսուցիչներից մեկն է:

Բայց ամենաբացասական երևույթն իր հետքն է թողնում, և սա էլ բացառություն չէր:

Ընկեր Օքրոյանի այդ քայլից հետո ես դադարեցի այդչափ սիրել ֆուտբոլը: Ճիշտ է, այսօր էլ երբեմն նայում եմ տարբեր հանդիպումներ, էլի Ռեալի ֆանատն եմ, բայց…  Էլ չկա երբեմնի եռանդը:  Ֆուտբոլի հանդեպ իմ սերը մարեց ընդամենը մի քանի րոպեում:


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: