Ես ուզում եմ փոխել իմ կյանքը

Home » Ուլիսես-3 » Էջեր նրա օրագրից

Էջեր նրա օրագրից

Արխիվ

Ներմուծիր էլեկտրոնային փոստ

Join 809 other followers

Վիճակագրություն

  • 594,420 կտտոց
Advertisements

Ես զգացի, թե ինչպես նրա սիրտը դադարեց բաբախել, ու թե ինչպես մարմնի ջերմությունը հետզհետե անհետացավ, բայց հայացքը… ինձ թվաց, որ այդ հայացքը պարուրեց ինձ, իմ մտքերը, իմ ապագան, և այդ հայացքը ինձ կհետևի իմ կյանքի մնացաց բոլոր վայրկյանների ընթացքում…Այդ հայացքում սեր կար, անկեղծություն, մաքրություն, կրակ, անսահմանություն… Այնտեղ մեր հիշողություններն ու երազանքներն էին: Իմ առջև բացվեց նրա հոգին: Ես այդ հայացքում կարդացի այն բոլոր խոսքերը, որոնք նա չէր համարձակվել, չէր հասցրել, կամ պարզապես չէր ցանկացել ասել …

Մութ ու խավար սենյակում (համենայն դեպս իմ մեջ այն այդպես տպավորվեց) աղմուկ ու հեկեկոցներ էին: Ես զգացի որ այդտեղ այլևս չեմ կարողանում շնչել և լուռ հեռացա…Երբ դուրս եկա մի աղավնի իմ դիմացով անցավ և նրա վրայից մի փետուր`փոքր, բայց ձյան նման ճերմակ ու մաքուր, գլորվելով իջավ ներքև… Այն ինձ համար այնքան կարևոր ու թանկ թվաց: Ես այն պահեցի ինձ մոտ և երբ վերև նայեցի աղավնին այլևս չկար…

Դրսում լուսավոր ու պայծառ եղանակ էր: Ես մինչև ուշ երեկո թափառում էի փողոցներով ու այգիներով ու չէի հասկանում թե ուր պետք է գնամ կամ ինչ պետք է անեմ: Ոչինչ չէի մտածում, բայց զգում էի որ այն ամենը ինչով շրջապատված եմ, փոխել են իրենց նշանակությունն ու իմաստը: Ես նայում էի մարդկանց, ու ինձ չէր հետաքրքրում, թե ուր են նրանք շտապում, ինչ են շշնջում ու խոսում միմյանց հետ: Հետևելով նրանց աչքերին փորձում էի թափանցել նրանց հայացքների մեջ` գտնելու համար այնտեղ այն ամենը ինչ թաքցրել են` նրանց զգացմունքները, հույզերը ու այն կրակը որ ապրում է մեզանից յուրաքանչյուրի մեջ: Բայց այդ ամենը այնքան խորն էր թաքցրած: Նրանք բոլորը վախենում էին, որ ինչ որ մեկը կարող է դրանք տեսնել: Բոլորը ասում էին բառեր, որոնք ոչ մի արժեք ու նշանակություն չունեին: Ասում էին, որ չլռեն: Բայց, իրականում, այնքան կարևոր խոսքեր կար, որ նրանք կուզենային ասել… բայց վախենում էին: Նրանք վախենում էին իրենց զգացմունքներից ու իրականությունից:

Համարյա արդեն լուսացել էր, երբ տուն եկա` հոգնած ու ուժասպառ: Երբ աչքերս փակեցի և փորձեցի քնել, ինձ թվաց, որ նա իմ կողքին է … Անմիջապես աչքերս բացեցի և սկսեցի խելագարի նման շուրջս նայել… Նա չկար: Ես մենակ էի… Այդպես էլ չկարողացա քնել. հենց աչքերս փակում էի, գլխիս մեջ պտտվում էին նրա շագանակագույն աչքերը, այդ նույն հայացքը, խավար սենյակն ու աղավնու փետուրը…

Արդեն լուսացել էր: Արևն ամբողջովին դուրս էր եկել և փայլում էր կապույտ անսահմանության մեջ: Այն ինձ համար միշտ կատարելության, կյանքի, ջերմության, փառքի խորհրդանիշն էր եղել: Բայց այդ պահին արևն անգամ այնքան ջերմ, թանկ ու փառահեղ չթվաց, ինչքան նրա հայացքում այրվող կրակն էր:

Նախաճաշեցի և չնայած որ թեյ չէի սիրում, որոշեցի նրա սիրելի թեյը ըմպել:

Այն ինձ համար աներևակայելի համեղ թվաց: Սեղանին դրված կարմիր կակաչները,որոնք նա շատ էր սիրում, հասարակ, բայց միևնույն ժամանակ այնքան գեղեցիկ ու չքնաղ էին: Հանկարծ զգացի որ ինձ վատ եմ զգում ու դողում եմ: Հավանաբար ջերմություն ունեի:

Որոշեցի դուրս գալ տնից: Ծանոթներիցս ու ընկերներիցս մի քանիսին տեսա: Նրանց բոլորի համար նա այլևս գոյություն չուներ: Նրանց ասած բառերը ինձ այնքան կեղծ, անհեթեթ ու անիմաստ թվացին:

Ինչպե՞ս … Ինչպ՞ես կարող է նա մահացած լինել, եթե անվերջ նայում է ինձ… Ինչպե՞ս են նրանք կարողանում ապրել` առանց նրա, այդ մութ սենյակում, առանց այդ հայացքի ու փետուրի…

Վերադարձա տուն, պառկեցի, և աչքերս ինքնըստինքյան փակվեցին: Ես նրան տեսա:

Նայում էր ինձ: Սպիտակ զգեստ էր հագել: Շատ գունատ էր, բայց նրա գեղեցիկ, շագանակագույն աչքերը, կարծես այրվում էին: Նայեցի նրա աչքերին, և ինձ թվաց որ նրա աչքերի խորքում մեր հիշողություններն էին այրվում… Ես վախեցած նայեցի նրան:

– Ես այնքան բան ունեմ քեզ ասելու,- մի կերպ արտասանեցի ես:

-Իսկ ինչու՞ այն ժամանակ չէիր ասում:

-Չհասցրեցի:

-Լավ այժմ դա կարևոր չէ: Ես ամեն ինչ տեսնում եմ քո հայացքում, որովհետև դու առաջին անգամ որոշեցիր ցույց տալ ինձ քո հոգին: Ես տեսնում եմ այնտեղ ինձ: տեսնում եմ այն բոլոր բառերն ու սերը որոնք իմն են, միայն իմը … Բայց… Բայց արդեն ուշ է…

-Այդ դեպքում ի՞նչ պետք է ես անեմ:

-Խնդրում եմ, ինձ տուր փետուրը:

– Չեմ կարող:

– Տուր… Ինձ տուր փետուրը:

-Այն իմն է, միայն իմը… դու ես այն ինձ նվիրել: Բայց այժմ այն իմն է: Չեմ կարող քեզ տալ:

-Թող, թող որ ես գնամ …

-Հավատա որ դա իմ ուժերից վեր է…

-Ախր ինչպես չես հասկանում …

– Եթե ես քեզ տամ փետուրը, ես կհայտնվեմ այն մութ սենյակում, իսկ դու այնտեղ չկաս:

– Այն քեզ հեռացնում է իրականությունից, իսկ այդպես սխալ է … Այն քեզ ցավ կպատճառի: Տուր … Ինձ տուր փետուրը…

-Իրականություն գոյություն չունի: Ամեն ինչ կեղծ է: Մարդիկ թաղել են իրականությունը:

– Դու էլ ես այդ նույնը անում: Դու մեղադրում ես նրանց բայց… Դու կառչել ես հիշողություններից…

– Ոչ: Ոչ: Հիշողությունները կեղծ չեն:

-Իրականությունը այն է ինչը գոյություն ունի: Իսկ ես …Դու այլևս ինձ չունես:

-Բայց ես ունեմ հիշողություններ…Եվ այդ հիշողություններում սեր ու անկեղծություն կա … Այդ հիշողությունները ավելի իրական են, քան այն իրականությունը, որը մարդիկ են կառուցել, և որտեղ դու չկաս…

– Այդ իրականությունում կան մարդիկ, որոնք քեզ սիրում են … Նրանք քո կարիքը ունեն: Միգուցե հիմա քեզ հիշողություններն ու երազանքները բավարար են թվում երջանիկ լինելու համար … Այո’, հիշողությունները կարևոր են: Կարևոր են բոլոր այն մարդիկ, որոնք եղել են քո կյանքում, որովհետև նրանք դարձել են քո մի մասնիկը, նրանք բոլորը քեզ ինչ որ բան են տվել `մի հայացք, մի միտք, մի ժպիտ: Եվ դու պարտավոր ես նրանց հիշել: Բայց կգա մի պահ, երբ կզգաս որ միայն անցյալն ու պատրանքները բավական չեն երջանիկ լինելու համար: Կզգաս, որ դու էլ ունես նրանց բոլորի կարիքը, ու անհրաժեշտ է որ ինչ որ մեկը քեզ իսկապես `այլ ոչ թե երազներում, ամուր գրկի… Բայց կհասկանաս, որ այդ մարդիկ այժմ այնքան հեռու են քեզանից:

Այն ժամանակ այդ սենյակը քեզ համար լուսավոր էր, որովհետև դու ինքդ էիր այն լուսավորել, ոչ թե ես … և այժմ դու պետք է կարողանաս նորից լուսավորել այդ սենյակը: Դու պետք է կարողանաս սիրել ու վստահել մարդկանց: Այդ ժամանակ նրանք կբացեն քո առջև իրենց հոգիները ու չեն վախենա այն իրականությունից, որտեղ դու կաս: Մթությունից փախչելով դրանից չես ազատվի: Դու պետք է այն կարողանաս լուսավորել: Այո … Մենք բոլորս վախենում ենք իրականությունից ու մեր զգացմունքներից: Բայց մենք պետք է ուժեղ ու համառ լինենք: Մենք պետք անընդհատ առաջ գնանք ու պայքարենք երջանիկ լինելու համար …Հավատա ինձ, հավատա…

Ես արթնացա… Դուրս եկա և նկատեցի որ մի փոքրիկ տղա նայում էր ինձ… Ես նայեցի նրան ու ժպտացի: Նա էլ ժպտաց ու նրա աչքերը փայլեցին …

Շաշիկյան Թերեզա, 16 տարեկան, Երևան, Անանիա Շիրակացու անվան ճեմարան

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s

%d bloggers like this: